♥ (SF) Epilogue : Junhyung&Hyunseung
posted on 04 Dec 2011 04:39 by ekimhe in FICTIONTitle : Epilogue
Rate : SAD STORY
Pairing : JUNHYUNGxHYUNSEUNG
NOTE : แปลงจากคังทึกเหมือนกัน :-)
อยากให้อ่านแล้วเศร้านะเอาจริงๆ
“ฮยอนซึง.. ฉันขอโทษ..”
“ฉันขอโทษ…..”
ริมฝีปากบางยกยิ้มละไมให้กับอีกคนเบาๆ ก่อนมือบางจะยกขึ้นละใบหน้าเนียนของร่างสูงที่คุ้นเคย…
แม้ว่าภายในหัวใจ ตอนนี้กำลังเจ็บปวดราวกับว่าถูกทิ่มแทงด้วยเข็มนับพันเล่ม…
ใครบางคนที่ยืนเคียงข้างกับคนรักของเขาคงจะเป็นคนรักคนใหม่สินะ..
ร่างเล็กๆ อ้อนแอ้นของผู้หญิงคนนี้ช่างน่าทะนุถนอม… ต่างจากตัวเขาเหลือเกิน…
ได้โปรด…อย่าทำร้ายฉันอีกเลยจุนฮยอง …
“..ไม่เป็นไรจุนฮยอง..ฉันเข้าใจ…ไปเถอะ…”
มีความสุขนะ…
ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบภายในห้องนอน ร่างกายบอบบางสั่น
สะท้านไปด้วยแรงสะอื้น…
น้ำตาที่ยังคงรินไหลไม่หยุดจากเหตุการณ์ที่เพิ่งพบเจอมา..
ดวงตาสวยปิดสนิทใบหน้าสวยที่เชิดพิงกับพนังห้องปล่อยให้น้ำตาที่ท่วมท้นออกมา
จากภายในใจได้ปลดปล่อย ..ไม่เหลือเรี่ยวแรงอีกต่อไปแล้ว…
“ฮยอนซึงอย่าร้องไห้…”
“ฉันรักนายนะ..”
“ฮยอนซึงถ้านายยังร้องไห้อย่างนี้หละก็ฉันจะกอดนายจนหายใจไม่ออกเลย…”
เสียงที่คุ้นเคยยังคงดังก้องอยู่ในสมองดั่งว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเพียงฝันร้ายที่
เขาต้องพบเจอ.. โกหกใช่ไหม… ฉันกำลังฝันร้ายเท่านั้น…
น้ำตาใสรินรดลงมาไม่ขาดสาย..
ว่าทำไมเธอถึงทิ้งฉันไป
จะให้ความทรงจำของเราค่อยๆจางหายไปอย่างนั้นหรือ
คำว่ารักถึงพูดตอนนี้มันก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมาใช่ไหม”
“เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป …”
ร่างบางยิ้มละไมก่อนพยักหน้าหงึกหงักรับรู้สิ่งที่อีกคนพูด แก้มใสขึ้นสีเลือดฝาดเพราะความสุขที่อิ่มเอมอยู่ในหัวใจ
“ยงจุนฮยอง จะรักและเป็นของจางฮยอนซึงคนเดียวเท่านั้น..”
มือหนาโอบไหล่บางให้แนบชิดกับตนเองมากยิ่งขึ้น ก่อนจะจูบกลุ่มผมสีน้ำตาลอย่างบางเบา..
ถ้อยคำรักที่ถูกพร่ำให้อีกคนได้ฟังย้ำและตราตรึงลงในหัวใจของจาง ฮยอนซึงตลอดกาล..
นายลืมฉันแล้วใช่ไหม...
นายลืมฉันแล้วจุนฮยอง… ทำไมนายถึงลืมฉันได้ง่ายนัก..
เรื่องราวของเรา..ความทรงจำของเราทั้งคู่มันสามารถเลือนลางไป
ได้ตามกาลเวลาได้ง่ายอย่างนั้นเลยหรือ…
ฮยอนซึงหยัดกายขึ้นจากพื้น ร่างบางเปิดลิ้นชักที่อยู่ตรงหัวเตียง..
ไดอารี่เล่มหนาถูกเปิดพลิกไปเรื่อยๆตั้งแต่หน้าแรก และหยุดอยู่ที่หน้าหนึ่ง
น้ำตาหยดเล็กทิ้งตัวลงกระทบกับกระดาษสีน้ำตาลเป็นวงกว้างหลายหยด..
“วันนั้นนายยังรักฉันอยู่เลยจุนฮยอง….”
ภาพที่เขาและจุนฮยองถ่ายคู่กัน ร่างหนานอนหนุนตักของเขาใบหน้าของทั้งคู่
ยิ้มแย้มแต่งแต้มไปด้วยบรรยากาศที่เรียกว่าความรัก…
ตาสวยเลื่อนลงมาอ่านบันทึกสั้นที่เขียนด้วยปากกาสีดำด้วยลายมือของจุนฮยอง..
นายถ่ายรูปได้แย่มาก…หน้าตาฉันน่าเกลียดเป็นบ้า.. - -
“ฮึก…” ฮยอนซึงพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ที่ตีตื้นขึ้นมาเรื่อยๆ …
ฉันจะไม่อ่อนแอ… ใบหน้าสวยฟุบลงกับหมอนสีขาวใบโต
เพียงแค่คิดว่าจะหยุดน้ำตาและเสียงสะอื้นที่พรั่งพรูออกมา..
ได้โปรดอย่ามาสนใจฉันเลย”
มือบางกำแน่นกับผ้าปูที่นอน…ต่างที่ระบายความเจ็บช้ำ…
ใบหน้าที่จบหายไปกับหมอนนุ่มนั้น ไม่ได้ปิดบังความเจ็บปวดใดๆ..
“นาย…ไม่ต้องเสียใจนะ…
ฉันอยู่กับนายตรงนี้แล้ว…
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…”
“ฮือ…..ฮึก..” ฮยอนซึงเงยหน้าจากหมอน ร่างบางหยัดกายขึ้นนั่งกอดเข่าตัวเองบนเตียง
ดวงตาคู่สวยเริ่มบวมช้ำหลังจากผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก…
จุนฮยอง…ถ้าเป็นตอนนี้นายจะกอดนายไหม..
จุนฮยอง..นายอยู่ที่ไหน…
จุนฮยอง..ถ้านายร้องไห้จนตายไป…นายจะกลับมารักฉันไหม
จุนฮยอง..นายลืมฉันไปแล้วหรือยัง…
ที่พยายามรั้งเธอไว้ฝ่ายเดียว เพราะว่าฉันรักเธอ”
“ยง จุนฮยอง..จาง ฮยอนซึง คนนี้อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย ได้ยินไหม!” ร่างบางตะโกน
ขึ้นมาอย่างไร้จุดหมาย..ราวกับคนที่กำลังเพ้อหนัก..ตาคู่สวยที่ตอนนี้ยังคงไม่ได้พักจากการร้องไห้ของเจ้าของเอง..สั่นริกด้วยความเจ็บปวดที่อยู่ภายใน
“ฮือ…” ร่างบางหลับตาแน่นก้มหน้า ภาวนาในใจให้ทุกอย่างจบลงเสียที
ความเจ็บปวดแสนสาหัสนี่.. มันหนักหนาเกินที่คนอย่างเขาจะทนรับไหว..
อย่าสนใจฉันเลย มันคงเป็นอย่างนี้ไปอีกไม่นาน”
เสียงโทรศัพท์มือถือสีขาว ดังขึ้นเบาๆก่อนที่ร่างบางจะคว้ามันขึ้นมาดู…
จุนฮยอง… Calling ..
ตื้ด..
นิ้วเรียวกดตัดสายไป
จะให้จุนฮยองรู้ไม่ได้ว่าเขาอ่อนแอเพียงไหน.. เขาจะอ่อนแอไม่ได้..
แม้ว่าน้ำตาของเขายังคงไหลรินก็ตาม..
ครืด..ครืด..
อีกครั้งที่หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น..
จุนฮยอง.. Calling ..
ร่างบางกดตัดสายทิ้งเป็นครั้งที่สอง ก่อนที่โทรศัพท์จะดังขึ้นอีกครั้ง ให้รู้ว่ามีข้อความ
ถูกส่งเข้ามา ใบหน้าสวยก้มลงอ่านข้อความที่หน้าจอมือถือช้าๆ..
ฉันอยู่หน้าห้อง.
ร่างบางสะดุ้งเฮือก..จุนฮยองกลับมาทำไมกัน..ร่างบางพาร่างกายไร้เรี่ยวแรงของตนเอง
ไปที่ประตูห้องก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพิงประตูอย่างหมดแรง..
เสียงกุญแจไขกริ๊ก บอกให้ร่างบางรู้ว่าจุนฮยองกำลังจะเข้ามา..
ร่างบางออกแรงดันเอาไว้ไม่ให้ร่างหนาเข้ามาได้.. ไม่อยากให้เห็น.. ไม่อยากเจอ..
ไม่เอาอีกแล้ว…
“ฮยอนซึงอย่าทำแบบนี้…” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นก่อนจะออกแรงดันบานประตูให้เปิดออก
“ฮึก…” น้ำตาที่เคยหยุดไหลไป ย้อนกลับขึ้นมาอีกครั้งเพียงแค่ร่างบางได้ยินเสียง
ของอีกคนเท่านั้น.. รักมากเหลือเกิน… รักเกินกว่าที่จะพูดออกมาได้…
“ฮยอนซึง…ให้ฉันเข้าไปเถอะ..” จุนฮยองวิงวอนอีกครั้งก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสนิทลง
“…” ร่างบางสะท้านสั่น ด้วยแรงสะอื้นที่พยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้จุนฮยองได้ยิน
มือบางถูกยกขึ้นปิดกลั้นเสียงสะอื้นอีกครั้ง ภายในหัวใจมันร้าวรานเสียจนแทบแตก
ออกเป็นเสี่ยงๆ
“ฉันอยากกอดนาย…อย่าทำแบบนี้เลย..”
“อย่าทำร้ายตัวเอง…” เสียงของร่างหนาสั่นเครือ
จุนฮยองกำลังร้องไห้…?
ฮยอนซึงผลุดลุกขึ้น มือบางกระชากบานประตูให้เปิดกว้างใบหน้าสวย
กับดวงตาที่บอบช้ำช่างน่าสงสารจับใจ จุนฮยองดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น
ราวกับว่าร่างบางนี้จะไปเสียตรงหน้า มือหนาลูบหัวทุยได้รูปให้ซบลงกับอกแกร่ง
ร่างบางสั่นไปทั้งตัวมือบางโอบหลัง ‘อดีตคนรัก’ เอาไว้แน่น..
ให้มันเป็นครั้งสุดท้าย..ที่เราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้…
“ได้โปรดฮยอนซึง..อย่าร้องไห้เพื่อคนอย่างฉัน..”
ร่างบางยิ้มละไมแม้ว่าจะดูยากเย็นแต่กลับดูสวยงามอย่างบอกไม่ถูก
จุนฮยองรั้งร่างบางให้แนบชิดอีกครั้งคำขอโทษถูกกล่าวซ้ำวนไปเวียนมานับครั้งไม่ถ้วน น้ำตาเม็ดใส่ที่หลั่งรินออกมาจากตาคมของจุนฮยองซึมลงบนบ่าของอีกคน..
จุนฮยองบรรจงประทับจูบบางเบาลงบนริมฝีปากบางที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็ง
ก่อนที่จูบบางเบาราวขนนกจะแปรเปลี่ยนเป็นจูบที่นุ่มนวลเนิ่นนาน..
ราวกับว่าอยากจะหยุดเวลาเอาไว้เสียตรงนี้..
ตอกย้ำให้อีกคนได้รับรู้ถึงความผูกพันและความห่วงใยที่ต่างฝ่ายมีให้กัน
..จะไม่มีวันเลือนหายไป..
แม้ว่าในความผูกพันนี้จะไม่มีความรักหลงเหลืออยู่อีกแล้วก็ตาม…
สายตาที่ทอดยาวถึงกันนั้นแฝงด้วยความนัยมากมายเกินกว่าจะกลั่นกรอง..
ร่างบางผละออกจากไออุ่นตรงหน้าก่อนจะดันร่างหนาให้พ้นร่างกายออกไป..
ดวงตาคู่สวยยังคงรื้นไปด้วยน้ำตาใส..
อยากจะถูกคุมขังในพันธนาการนี้ต่อไปเหลือเกิน...
หากเพียงแต่..จะเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิม..
..ให้มันเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะร้องไห้ ให้กับนาย..ยงจุนฮยอง…
..ให้มันเป็นครั้งสุดท้ายของเรา..
ฉันต้องทนอยู่ได้แม้ไม่มีเธอ
ความรักที่ฉันมีต่อเธอจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
แม้ว่าที่ตรงนี้ไม่มีเธอแล้ว แต่ฉันก็จะใช้ชีวิตเพื่อรักเธอต่อไป”
ประตูบานสีขาวถูกปิดลงเบาๆ ให้ความรักที่ยังคงอบอวลอยู่ในที่แห่งนี้ไม่จางหายไป..
แม้ว่าความทรงจำที่สวยงามของคนสองคนจะไม่ได้รับการสานต่อ..
แต่สิ่งที่ยังคงอยู่นั้นจะไม่มีวันจางหายไป..
ลาก่อน..ความรักของฉัน…ยง จุนฮยอง…
THE END*
edit @ 4 Dec 2011 04:44:52 by ekimhe